این غزل به قول مهدی رهدار از اختیارات غزل آزاد استفاده شده با اینکه خودم اعتقادی به اون

ندارم

با روزگار عاشقی هایت چه کرده

مردی که پیش چشمهایت گریه کرده

بس کن خدای گریه ها  طوفان به پا شد

این قطره ها یک دشت را دریاچه کرده

با واژه های تازه ای از مشق لیلی

هی می نوشـ... مجنونم و هی پاره کرده

یک سال دیگر از عبورش باز رد شد

حالا گلایه بی دلیل از کوچه کرده

صد بار افتادی به پایش پیک آخر

پر کن تو ساقی باده را او توبه کرده

هر کس که نشسته پای بافور خوش است

گفتند که شهر جای امنی است ولی

آواز دهل شنیدن از دور خوش است

**************************************************

فاطمه شاعر تکرار نمی شد بشوم

راهی کوچه و بازار نمی شد بشوم

با نگاهت به خدا قلب مرا دزدیدی

غافل از چشم تو این بار نمی شد بشوم

                                              یا حق  

1

 شروع حادثه در یک فضای تکراری

دوباره حس غزل محتوای تکراری

طنین وحی الهی سرود جبرائیل

ظهور خاتم دیگر بلای تکراری

صدای خرد شدن ها وباز ابراهیم

هجوم تیز تبر بر خدای تکراری

شکست مثل غرورم بلور آیینه

چقدر آدم تنها شمای تکراری

کنار پنجره فریاد می زنم یک شب

دلم گرفته از این روزهای تکراری

**************************************

2

دستهایم را بالا می برم

درون جالیز می ایستم

تا پی به جسارت کلاغها ببرم

گنجشکها به من می خندند...!!!

**************************************

3

و دستهای مترسک

به نشانه تسلیم همیشه بالاست

بیچاره کشاورز

که به اندازه ی کشت هم درو نکرد.

**************************************

4

در آخرین پیچ خیابان سد نبودی

وقتی غزل از کوچه می آمد نبودی

باور نمی کردم برنجانی دلم را

وقتی برای لحظه ای هم بد نبودی

با خط نستعلیق ابروی نگاهت

در هیچ مشق خوشنویسی رد نبودی

کم کم حضورت مثل یک تکرار شیرین

گل داد اما آنچه می باید نبودی

در پای تنها سروآن سوی خیابان

گفتی خداحافظ صدا آمد نبودی

**************************************